Drugi pokos trawy najlepiej wykonać wtedy, gdy dominujące gatunki zaczynają się kłosić. Zwykle przypada to na lipiec lub sierpień, ale termin zależy od typu łąki, daty pierwszego zbioru i pogody. Koszenie na wysokości 5–6 cm chroni darń przed uszkodzeniem i ułatwia szybki odrost.
Kiedy wykonać drugi pokos trawy?
Najważniejszym wyznacznikiem nie jest sama data w kalendarzu, lecz faza rozwojowa roślin. Drugi pokos warto rozpocząć, gdy przeważające trawy wchodzą w fazę kłoszenia. Zbyt późny zbiór oznacza zwykle mniej białka i energii, gorszą strawność oraz niższą smakowitość paszy.
Termin różni się w zależności od intensywności użytkowania łąki. Podane daty mają charakter orientacyjny, ponieważ na tempo odrostu wpływają temperatura, opady, skład botaniczny runi i nawożenie.
| Typ łąki | I pokos | II pokos | III pokos |
|---|---|---|---|
| Łąka 2-kośna | 25 maja – 10 czerwca | 20 lipca – 10 sierpnia | Nie wykonuje się |
| Łąka 3-kośna | 20–25 maja | 1–10 lipca | 5–15 września |
Na łąkach 2-kośnych drugi pokos przypada zazwyczaj później, ponieważ rośliny potrzebują więcej czasu na odbudowę masy po pierwszym zbiorze. W systemie 3-kośnym odrosty są zbierane częściej, dlatego drugi pokos może odbyć się już na początku lipca.
Jak prawidłowo kosić?
Ustaw wysokość roboczą kosiarki na 5–6 cm. Pozostawiona ścierń chroni węzły krzewienia i ogranicza ryzyko uszkodzenia młodych pędów. Koszenie poniżej 5 cm może spowolnić regenerację, zwiększyć zanieczyszczenie zielonki glebą i osłabić trwałość darni.
Nie należy też pozostawiać zbyt wysokiej ścierni. Nadmiar starej masy może utrudniać rozwój nowych pędów i sprzyjać rozwojowi chwastów. Po zbiorze trawę trzeba równomiernie rozrzucić przetrząsarką, aby ułatwić jej suszenie i ograniczyć ryzyko pleśnienia.
Ostrzeżenie: zbyt niskie koszenie osłabia odrost, natomiast zbyt wysokie może pogorszyć skład botaniczny runi. W obu przypadkach kolejny plon może być niższy, a darń bardziej podatna na zachwaszczenie. Pracę najlepiej zaplanować na suchy dzień, gdy podłoże nie jest rozmoknięte.
Przed wyjazdem w pole sprawdź także stan noży, ustawienie kosiarki i równomierność cięcia. Tępe elementy robocze szarpią rośliny zamiast wykonywać czyste cięcie, co utrudnia ich regenerację.
Jak nawozić łąkę po drugim pokosie?
Nawożenie po zbiorze ma pobudzić odrost i uzupełnić składniki pobrane przez rośliny. Dawki powinny wynikać z analizy gleby, plonu oraz planowanego sposobu użytkowania. Najważniejsze zasady są następujące:
- Azot stymuluje wzrost liści i pędów. Jego ilość trzeba dopasować do zasobności gleby oraz terminu kolejnego użytkowania.
- Fosfor wspiera rozwój systemu korzeniowego i ma znaczenie dla trwałości roślin.
- Potas poprawia gospodarkę wodną, co jest szczególnie ważne po koszeniu w okresie suszy.
- Nawóz należy rozprowadzić równomiernie możliwie szybko po zbiorze, zgodnie z warunkami gleby i zaleceniami nawozowymi.
Nie stosuj azotu automatycznie w wysokiej dawce. Nadmiar składnika może zwiększać straty do środowiska, a późny, bujny odrost nie zawsze zdąży przygotować się do zimy. Analiza gleby pozwala ograniczyć takie ryzyko i lepiej zaplanować nawożenie.
Jak przygotować łąkę do zimy?
Ostatni pokos trzeba zaplanować tak, aby rośliny miały co najmniej cztery tygodnie na odrost przed zimą. W tym czasie odbudowują zapasy potrzebne do przetrwania chłodów. Zbyt późne koszenie osłabia rośliny, a zbyt niskie dodatkowo utrudnia ich regenerację.
Przy przygotowaniu łąki do zimy zachowaj następującą kolejność:
- Ustal przewidywany termin pierwszych przymrozków i cofnij go o minimum cztery tygodnie.
- Wybierz termin koszenia po ocenie fazy rozwojowej roślin oraz wilgotności podłoża.
- Ustaw wysokość ostatniego koszenia na około 6–8 cm, czyli nieco wyżej niż przy wcześniejszych pokosach.
- Usuń skoszoną masę w odpowiednim czasie, aby nie zalegała na darni i nie utrudniała odrostu.
Drugi pokos trawy daje dobrą paszę tylko wtedy, gdy termin zbioru łączy się z właściwą wysokością cięcia i późniejszą regeneracją runi. Obserwacja fazy kłoszenia, analiza gleby oraz zachowanie zapasu przed zimą pozwalają utrzymać produktywność łąki w kolejnym sezonie.